een dag

met de zon in de rug
kon geen mist je nog bederven
ook geen wolkje aan de lucht

navigerend door 't gehucht
was je 'n stel zwervers
ga terug ga terug

met de zon in 't zicht
probeer om te keren
't kon 't gemoed niet deren
met een licht op 't gezicht

zeker weten

och soms weet je
het o zo zeker
zelfs als je stiekem ergens zekerder weet
dat je niets echt zeker weten kunt

je loopt door de stad
en je hoofd is vrij
je betrapt jezelf
zelfs op vrolijkheid
wie had dat gedacht?

je lacht
naar winkeliers
naar vreemden passanten
met wie je stiekem blikken kruist

en met vrijwel volle tas naar huis
en dat in twee uur tijd
wie had dat gedacht?

en morgen weer een dag

och soms weet je
het o zo zeker

vervaag

je staat voor de spiegel
en kijkt jezelf aan
schijn kan bedriegen
want dromen vergaan

maar opgeven zul je niet
je blik is te doordringend
veeleisend - hij verbiedt
je stil te komen staan

maar condens slaat neer
helderheid zwakt af
je sluit de lamellen
zoekt de lichtschakelaar

donker
maar alles klinkt harder
in het donker

licht weer aan dan maar
zo kan ie wel weer en
je kijkt jezelf aan
je denkt
ik moet me weer 's scheren

vergeef me

het golven van je rode haren
blikken die elkaar aanstaarden
zoeter dan zoet
beter dan goed
ik trof je in een strandstoel in een straat

de fonkel in je groene ogen
ik kon de mijne niet geloven
blikker dan blik
mijer dan ik
ik trof je in een strandstoel in een straat

ik praatte wat
je leek me zat
dacht dat ik gedronken had
maar wat ik niet vergat
is dat je lachte

je hoorde aan
ik moest weer gaan
had je nummer niet verstaan
nog even en de droom liet op zich wachten

het beven van mijn dichtershanden
deden ons in paniek belanden
stroever dan stroef
somber dan droef
ik trof je in een strandstoel in een straat

ik schreef wat op
en zei hardop
"ik krijg je nooit meer uit m'n kop
want dat is waar je bent en werd geboren"

het knijpen van mijn beide ogen
ik wist ik had mezelf bedrogen
zwakker dan zwak
wakker dan wak
je droomde van een strandstoel in een straat

en weer uit deze droom ontworsteld
herwonnen je zinnen je wederom
waarom was je weggezonken
in een wereld zonder enig
realiteitsbesef

en hoe je ook durfde
je eigen handen
dichtershanden
in die droom die naam te geven

vergeef het me
vergeef het me
je weet niet wat je bezielde

tentamen

unplugged
en ontspannen
geen weerstand
geen stroom

dan nog droom je

over stress
vijf over acht al
en boven lag je jas
niks aan de hand
praat je je aan
ontspannen en gaan

niks ergert je zo
- zo mild zo hard -
als kinderen op fietsen
die niets maar dan
ook niets hebben te klagen

je wilde ze vragen
uit de weg te gaan
naar de stoep te gaan
maar was het klagen
veel te moe

en bovendien
had de gemeente
de stoep verwijderd

dein dan

en wat dachten ze?
denk je nadat je
de namen had vernomen
wat dachten de dode dichters?
- nee althans nu dood
toen ze dachten levend -

denkend met een pen bevend
in de hand potlood
op kladpapier voor de show
of iets luchtigs lichters
zoals wat ze droomden
wat dachten ze dan?

je verwart namen
niet zo vreemd hoor
want ineens kwamen
ze tot je door
- nee drongen -

als een powerpoint
op witte wand gebeamd
zie hoe ze dat ding bedient
met haar klunzig geklooi
- afblijven en mooi wezen -

je zet ze op een rijtje
naam voor naam
begin voor- nee achteraan
verdomme nu verwijt je
haar pas echt de zooi
in het lokaal

krabbel ze neer
rustig
dein dan
kabbel dan maar
staar naar de lucht
laat licht licht zijn
en jezelf drijven
want na een tijdje
is ook dit tij gekeerd

ijzigheid

je hebt geen handschoenen
voel je hoe de kou
door je handen snijdt?

dat krijg je er nou van
wat wou je dan?
een warm paar wanten?
man die ben je al eeuwen kwijt

kijk daar rij je dan
in derde versnelling
dwars door december
heel even verloren

als eenmaal je tenen
je oren en wintertranen
bevroren zijn
de bandengrip verdwenen is
en kerstmis sjaals verspreidt

raak je op den duur
misschien ook jezelf
kwijt in delen

ontstemd

uit een gitaar
met ontspannen snaren
komt geen muziek
al is hij nog zo elektrisch

lastloos

twee klikken
en de rugzak ligt
klik klik
valt op de vloer

geef toe:
dat voelt goed
hoe die last valt
plof
ligt daar stil
roerloos

adem maar
adem diep
maar rustig

lege zak op de rug
en gaan maar weer

kastelen

zoelsjt
ne bresjnek zoelsjt

die oude russen
wisten wel wat
schrijven is

want zij schreven over
kastelen en werden
geen ruïnes meer
maar meer kastelen

en jij schrijft over
want het moest worden
bewaard voor heugenis
van velen

vooruit zei je jezelf
schrijf het over
op papier
dit papier
hierop blijft het
blijvend

schrijven dan
schrijven dan

want als je wakker wordt
moet het er nog
zijn en

zing dan

zoelsjt
ne bresjnek zoelsjt

zucht

ik selecteer
niet meer dan dat?
jawel meer veel meer
maar vooral selecteer ik

wat zeg je?
even
laat me even
met rust
ben bezig dus
gun me even
wat concentratie

eerste loodjes
laatste loodjes
't zal allemaal wel
loodjes of niet
'k zie 't
maar aan

hoofdzaak
bijzaak
wat zeg je?
indelen
ja indelen
doe ik
ben bezig dus
zucht niet zo
in m'n gezicht

T-snoek

we hebben 'n
T-snoek zegt broer
moeder hoort slecht
- maakt soep/snert -
theedoek?
nee T-snoek zegt broer
theesnoek?
ja T-snoek zegt broer
in de vijver

ga jij 's kijken
ga 's kijken dan
in de vijver
ga mee kijken
ga mee met broer

broer wijst vijver in
kijk dat is 'm
je ziet niet goed
wat hoe waar ie is
je tuurt
het duurt maar
zie! daar is ie

is 't een mot?
wat?
een mot of is 't
een vis?
T-snoek zegt broer
't lijkt een mot
in een vijver?
of een vis - motvis
als 't nou 's opsprong
dan zou je beter kijken
zien wat 't is

en 't sprong op
geen vis
geen mot
motvis wat dan ook
't kroop naar je toe
T-snoek zei broer
met tanden als stekels

ren naar binnen toe
ren naar moeder toe
in de keuken
kom mee broer
kom met me mee

T-snoek sprong binnen
hoe handig hoe hels
je voelt nog goed
de stekels als tanden
je vreest
het beest bijt
nee! de kaak breekt

meer dan methode

er loopt meer dan systemen
en door veelal gewicht
werden problemen problemen
wat had je jezelf aangericht
waardoor alles alles
kon schelen?

je zit in een collegezaal
en je hoofd zit op slot
voor je dansen woorden
een tango zonder muziek
- een twee drie vier -
verdraaide kronkels
glimlach of niet
niet altijd
meer dan statistiek

alles vergeten
alles uit de pen
alles op papier
- dat is wat je dacht -
alles uit de vingers
alles uit het hoofd
uit het hoofd leren
con-temp-leren
leren in het hart

er loopt meer dan theorieën
door je fundament
dat is wat je
je ondertussen
wel aangewend had

saar

je rent over gras
als was 't 't veld
langs die bomenlaan
dat 't 'n bruid was
was wat je zeker wist
een man erachteraan

bruid ontkwam
man slingerde trombone
uit hand
- liep uit de hand -
was 't geluk dat
dat ding je hoofd
miste op een haar
in gras belandde?

en laat je toch niet overmannen
door een doorgedraaide celliste
met lang zwart haar
haar strijkstok
wit gespannen
die je wurgt

droom erover

het bemoddert je schoenen
verstikt je in een pijpenla
een zoen en zink weg
kijk en sla het gade

en als het je terecht
wijst zeg niet oh genade
maar onderga de levensles

de ruïnes

je las de instructies
want die zijn belangrijk
en kroop de tunnel in

blijven ademen
blijven ademen
op ellebogen
en op knieën
blijven ademen

was het licht van je telefoon
genoeg om dit gevoel van lome
van het lucht bedrukte
gebrek aan adem - adem -
op te heffen?

toch maar die zaklamp
dan maar

blijven ademen
tussen mouwen
of broekspijpen?
blijven ademen

daar het licht! fel zo groot
je voelt de warmte van schone
van bergwater doordrongen
lucht en je ademt - ademt -
de zuurstof en

staat op
kijkt rond
stoft ellebogen
en je knieën
stoft af

je geld zegt
dit is babylon
maar je verstaat niets

maar de hals was te breed

je speelde
Dm
A
Dm
A
Dm
A
Dm
A
Dm
A
en het herhaalde zich
en het herhaalde zich
en het herhaalde zich
en het herhaalde zich
en het herhaalde zich
en het herhaalde zich

ritmiek

een twee drie vier
een twee drie vier
ja je kan wel tellen
ontdek maar ritme
nee tel maar door hoor
een twee drie vier

wanneer je net denkt
tot een top te komen
je vingers vastgrijpen
rondom een nog
te plaatsen vlaggenstok
overvloeit de ambitie

een twee drie vier
een twee drie vier
en opnieuw

je kent de gezegdes
over regen en zonneschijn
ziet het soms als gezever
of alsof 't wolken zijn
vervloeit de regelmaat

wanneer je je deelt
in een ingeving
van spontaniteit
zie je in eerlijkheid
dat 't tellen ontbreekt

een twee drie
vier een - twee - drie
vier

oprechtheid

hij speelde op gitaar
barbaristisch als jij was
werd hem wel aanzien in
de schoenen geschoven

jij speelde het niet klaar
(onvermurwbaar) dierlijkheid
was jou haast net niet in
het hoofd geschoten

schaamde je je voor je
(acteren) hooghartigheid?
zal het dan het lied in-
geschonken beloven?

ja dat kreeg ze
dat verweet je je
en je probeerde
zonder resultaat
en wat je probeerde
poogde je bovendien in
die ene seconde
net te laat

filter

laat ze vallen
als regen vallen
tussenin je toetsenbord

vreugde- en verdriets-
dat het beter wordt
zeg 't elkaar
zorg beloof de liefde

je kijkt haar naam aan
en je gelooft buiten 't
kille licht en dik raam
dat dit nou warmte is

weten wat er voelt
- samen -
is beter dan weten
wat 't denken bedoelt
- alleen -

breek de ruit niet
schiet 'm niet aan scherven
maar open 't raam
en waai naar buiten

dendromanie

denk in bomen
berk iep esdoorn
eik beuk kastanje
populier

zie ze voor je
stel ze je voor en
ontkoppel ze
van papier

en de rust genomen
- niet langer bedriegt -
ademt lucht verschaft
voor ons
ter inspiratie
als expiratie

laat ze dromen
een bron aanboren
ideeën baren
maar niet langer
op papier

reken met ze
berk iep esdoorn
verveelvoudig
eik beuk kastanje

abstraheer
papier

restaurant

er zaten
verre verwanten
met dichtgebrande banden
zo tastbaar dichtbij

en

daar achter
was er eerst een
serveerster
met een ontieg'lijk mooi
karakter
en een teveel aan partysnacks

skeletten

de huizen daar
waarop de maan haar
stralen wierp
waren afgebrand

je liep op zolders
met uitkijk op sterren

het rook er naar dood
onbekommerd
in verkoold hout
zo is jouw huis niet

dat ziet wit
hoe kil dan ook
spierwitte nissen
met niks dan ik

maar toch zonder
trap naar boven

vijftien

bloem snor kroon beer -
berg zwaan hoen
kar maag

bloem snor kroon beer -
zwaan rek! kar
maag - zwaan -

snor - klok tas rek
berg - kruik!

maag kar goot -
hoen lap! lap
rek klok tas

- goot maag

bloem snor beer
berg kar maag

trampolineloos

de sleutel was nu van jullie
nu de ander zijn oneindigheid gevonden had
in de allerdiepten (donker en angst)

de sleutel paste in het kistje
en na draaien met onhandigheid vertoonde het
in het duister (diep en angst)
beelden

van woestenij nabij
nooitgedachtland
waarin de jongen stond

na ruis en duister
in zowel beeld als geluid
ruis duister ruis
duister ruisgeluid
ruis duister duister
nog meer ruis

de jongen was in
voltooid overleden tijd
verloren

en de sjamaan wist meer
de sjamaan wist 't
waar de jongen vloog

maar de jongen stond
genageld
en ondanks dat bewoog
de jongen en hij velde
de sjamaan

blauwdrop

blauwdrop zei ze
nee wacht
schreeuwde ze
eerst zeggen
dan schreeuwen

wat doet u uzelf aan?
slecht voor de rug
en je voeten trapten in
aluminium ('t stak erin)

haar scheelde 't niet
lange rok aan
achterwerk
de lucht in

veger en blik?
ze keek je aan
oude ogen in dat
dode gezicht van 'r

blauwdrop en ze
wees naar je navel
ze kafferde 't
als bevel met spuug

je wilde schreeuwen
weg van hier
ontwaak me
als de film begint

licht dat radio was
wachtend op opake handen

een ontwerp

inleiding:
onderwerp
geschiedenis
verschillende visies
mijn visie

kern:
herhaling van onderwerp, uitgebreid
voorbeelden van visies
mijn visie toegelicht
argumenten (voor en tegen)

slot:
conclusie
open (<- net hoe je het ziet)

belangen

je wekt jezelf
beveelt je kamer zich om je heen te vouwen
open te vouwen zodat je hem kunt zien
en licht rolt uit

een bibliotheek
met een versleten grijs-blauw boek
waarin verteld werd over
robert en jeugdmonsters
hoofd in handen en een ander
het label zei thriller

maar dat is herinnering

een foto ('lichte glimlach mag')
een sleutel ('bewaar deze als reserve')
een pas ('alstublieft')
en een paar schoenen ('de linker ook passen?')

dat alles is heden
ook dat doet er toe

dicht

de spot brak door overload
want te veel vonken trekt het niet

de stroom de stroom

sprak tot in je achterhoofd
dat je veel te wakker was
met ogen toe

aan licht aan licht

dichterbij jezelf kom je niet
en je kamer nooit zo groots
enorm moe
of lui?

met ogen dicht

je hoofd dicht
alsof je hart dicht
en er zelf dicht
- je denkt -
erbij te zijn

glas

het raam zit tussen je in
en inderdaad dat besef je
je ten zeerste uiteraard
maar natuurlijk
niet meer dan dat

dat het weerhoudt
nooit heb je het aangeraakt
vaak ontkomt 't
dus geen oordeel over
koud of warm lauw

maar toch weet je beter
beter dan je ooit zult weten

laat regen kletteren
op het glas tussen je in
word desnoods tot hagel
opdat het breekt
houd je blik helder
mist niet
ook geen sneeuw
blijf warm
warm genoeg